Het spoor naar huis

Een jaar geleden was ik in de rouw. Nadat ik twaalf maanden voor een van de leukste organisaties van Nederland had mogen werken, kwam er een einde aan mijn contract. Zulke rouwperiodes had ik eerder meegemaakt. Als kind van deze flexgeneratie heb ik al heel wat werkplekken op mijn cv staan. Steeds wanneer ik ergens mijn draai had gevonden, kwam het onvermijdelijke gesprek: ‘je doet fantastisch werk, maar…’ En elke keer deed het pijn. Vorig jaar misschien nog wel het meest van allemaal.  Lees verder

Dat past toch helemaal niet bij jou, zo’n burn-out? (2)

“Maar wat wil je zelf eigenlijk?” wilde mijn psycholoog weten. Oei, daar moest ik even over na denken. Zelf wilde ik het liefst zo gauw mogelijk stoppen met mijn studie, zodat ik er ook niet meer nachten van wakker hoefde te liggen. Maar ja, wat zou mijn omgeving daarvan zeggen? Zelf wilde ik het liefst vrijwilligerswerk doen en me belangeloos inzetten voor de samenleving. Maar ja, vrijwilligerswerk zorgde niet bepaald voor een stabiel inkomen. Zelf wilde ik het liefst op dat ogenschijnlijk simpele baantje bij de bibliotheek solliciteren. Maar aan de andere kant, dat was misschien geen flitsende start van mijn carrière. En trouwens, was het niet ontzettend egoïstisch om voor mezelf te kiezen? Lees verder

Dat past toch helemaal niet bij jou, zo’n burn-out? (1)

Op zondag ging het licht uit. Ik was eenentwintig. ’s Middags was ik nietsvermoedend even op bed gaan liggen. Gewoon om mijn hoofd leeg te maken. Ik kwam mijn bed niet meer uit. Waar het precies misging, weet ik nog steeds niet. Maar ergens die middag gaf mijn lijf aan dat het genoeg was. Ik kon aan niemand uitleggen wat er gebeurde. Ik wist het zelf niet eens. Het leek alsof alle energie uit me was gezogen. Ik was moe, zo vreselijk moe.  Lees verder

Marrakech in vijf foto’s

In mijn vorige woonplaats woonde ik midden tussen de Marokkaanse mensen. En ik vond het heerlijk. De geuren, het rumoer op straat, de grote families die de flat in- en uitliepen… Het deed me verlangen naar een wereld die ik nog niet kende. Hoe meer ik me ging verdiepen in de Marokkaanse cultuur, hoe hoger een reis naar Marokko op mijn bucketlist kwam te staan. Dit jaar greep ik mijn kans: een zonbestemming voor de winter? Dat móest Marokko worden.  Lees verder

Goede voornemens? Op deze manier haal je ze wél!

Ja, ook ik heb ze. In mijn notitieboekje staat een keurig rijtje goede voornemens, onderverdeeld in hapklare stukjes. Ik wil reizen, meer taarten bakken, eindelijk eens dat manuscript afstoffen en mijn boek afschrijven… Het zijn voornemens die ik eigenlijk elk jaar weer heb. Voornemens die helemaal niet zo moeilijk te volbrengen zijn, maar die ik elke jaarwisseling weer noteer, omdat ik nooit helemaal tevreden ben over het uiteindelijke resultaat. Lees verder

(Te?) romantisch?

Onlangs deed ik mee aan een schijfwedstrijd. Dat was al een prestatie op zich, want ik haat zulke wedstrijden. Ik vind mezelf nooit goed genoeg, hik er altijd tot het laatste moment tegenaan en lever nooit iets in waarover ik echt tevreden ben. Maar deze keer ontkwam ik er niet aan. De winnaar kreeg namelijk persoonlijke begeleiding bij het schrijven van een kinderboek. En dat wilde ik. Ik wilde winnen. Ik wilde dat boek schrijven. Dat wil ik namelijk al sinds ik kan lopen: kinderboekenauteur worden.

Lees verder

#METOO

En wat te denken van al die, inmiddels ontelbare keren, dat ik nietsvermoedend naar de supermarkt loop en door een voorbijganger word uitgescholden voor sletje? Waarom vind ik het inmiddels niet meer leuk om op straat te worden nagefloten? Hoe kan het dat ik me ongemakkelijk voel als een oom, een familielid nota bene, zegt dat ik er knap uitzie? Soms moet ik ervoor waken dat ik niet in elke man een potentiële boeman zie. En dat terwijl ik de welgemeende complimenten van mijn eigen man zo vaak in twijfel trek. Wat gaat er mis? Lees verder

Dikzak

“Hé, dikzak!” riep het vriendje van een van mijn vriendinnen me na. Ik zat in groep acht en puberde al een flink aantal jaren. Mijn ouders waren te oud en mijn lijf te harig. Maar over het formaat van mijn lichaam had ik me, tot dan toe, nog nooit zorgen gemaakt. Ik vond het juist wel stoer dat ik nu eindelijk de kleren van mijn zussen kon lenen en ook bij de C&A en de Hennes & Mauritz mocht shoppen, in plaats van op de kinderafdeling van de Kien. Ik wilde dolgraag een volwassen vrouw worden. Lees verder

Vijf keer Europa (maar dan net even anders)

Je hoeft me niet eens heel goed te kennen om te weten dat ik regelmatig op reis ga. Ik geniet er oprecht van om telkens weer nieuwe stukjes van de wereld te ontdekken. Ik geef mijn spaargeld gewoon liever uit aan herinneringen, dan aan mooie spullen. En als reiziger ontkom ik er soms niet aan dat ik op plekken ben waar ik duidelijk niet de enige ben. Sommige bestemmingen zijn nu eenmaal immens populair – en vaak terecht. Lees verder