Gelukkig nieuwjaar?

Ik dacht dat ik de ogen uit mijn hoofd zou huilen als ik naast haar bed zou zitten. Maar het was vooral heel erg gezellig. Zoals het eigenlijk altijd heel erg gezellig was. We deelden ons wel en wee alsof er niets veranderd was – dat van haar wat indrukwekkender dan dat van mij. Ze vroeg me hoe het nu écht met me ging en ik vertelde. Ik vertelde over hoe intens ik van mijn werk genoot, ik schaamde me toen ik iets opbiechtte over de strijd die ik te strijden had en hoeveel verdriet ik daarvan had. Het leek ineens zo irrelevant. En we roddelden, want daar waren we goed in. Erg trots waren we er niet op, maar oh, wat was het soms lekker om even uit te kunnen razen over de levens van anderen. Ex-vriendjes, vage kennissen, voormalig dorpsgenoten… Het was weer helemaal als vroeger. Als vanouds. 

De tranen kwamen pas toen ik die middag thuiskwam en me realiseerde dat dit waarschijnlijk de laatste keer was dat we elkaar gezien hadden. De laatste keer dat we elkaar hadden vastgehouden. Het sprookje was uit. Niet omdat we daar zelf voor hadden gekozen, maar omdat het gewoon over was. Haar strijd was gestreden. Het leven kent eigenlijk alleen maar verliezers, ieder mens blaast een keer zijn laatste adem uit. Alleen verloor zij een beetje eerder dan ik.

Toen ik een paar dagen later over een kaartje gebogen zat, wist ik ineens niet meer wat ik moest schrijven. Pagina’s lange brieven had ik haar geschreven, met daarin alles wat ik op mijn hart had. Maar nu leek mijn hart leeg, mijn woordenstroom uitgeput. Wat zette je op zo’n kaartje? Gelukkig nieuwjaar? Dat sloeg nergens op. Als ze het nieuwe jaar al zou halen, zou het in elk geval geen gelukkig nieuwjaar zijn. Plotsklaps was aan al onze gezamenlijke herinneringen een einde gekomen. In het vervolg zouden het alleen nog maar mijn eigen herinneringen zijn.

‘Vergeet je niet je dromen na te jagen?’ zei ze toen ik wegging. ‘Het kan zomaar afgelopen zijn.’ De spijker op zijn kop. Nu doe ik het op zich best aardig, als het op dromen najagen aankomt. En dat wist zij, want daar bewonderde ze mij om. Maar ergens, diep van binnen, voelt het unfair. Het is niet eerlijk dat ik wel kan doen wat zij ook zo graag had willen doen. Het klopt niet dat ik alles uit het leven haal, terwijl zij het leven zo jong al moest verlaten. Mijn leven moest verlaten.

En toch, toch is dat wat ik ga doen. Mijn nieuwe jaar een gelukkig nieuwjaar laten zijn. Want nu kan het nog. Ik weet dat ze ergens hierboven met me meekijkt en me steeds dat laatste zetje geeft dat ik nodig ik heb. Gelukkig nieuwjaar. Ik wens je toe dat ook jij iemand in je leven hebt die is zoals zij was.

Een gedachte over “Gelukkig nieuwjaar?

Laat een reactie achter op Hinke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s