Ik zet je graag op het goede spoor

Vliegen is uit. Althans, vliegen zou uit moeten zijn. Gauw even op het vliegtuig naar een al dan niet exotische bestemming stappen is natuurlijk hartstikke gemakkelijk, maar erg duurzaam is het niet. Hoewel ik reizen heerlijk vind, ging ik me elke keer dat ik een Europese vliegreis boekte steeds schuldiger voelen. Want geef toe, vliegen binnen Europa, dat hoéft toch helemaal niet? Zeker niet als je weet vliegen hartstikke vervuilend is en er tegenwoordig genoeg toffe reisalternatieven zijn. 

Mijn langzaam maar zeker veranderende ideologie heeft tot gevolg dat ik ineens heel anders over mijn vakanties moet gaan nadenken. Waar een retourtje prijsvechter naar een grote Europese stad een jaar geleden nog de normaalste zaak van de wereld leek, moet ik me nu ineens over spoor- en wegenkaarten buigen en me verdiepen in vragen als waar vind ik de goedkoopste treinkaartjes?, of hoe lang neem ik vrij als ik weet dat ik voor de reis minstens een dag moet uittrekken?.

Gelukkig heb ik de afgelopen jaren genoeg grote treinreizen gemaakt om te weten hoe tof het is om je per trein te verplaatsen. Geloof mij: er is niets heerlijker dan lekker achterover zitten en met een goed boek op schoot naar het langstrekkende landschap kijken. (Nu ja, hooguit het bord pasta dat je na afloop van je reis volkomen uitgehongerd naar binnen werkt in die ene leuke pub.)  Toen ik een paar maanden geleden in al mijn naïviteit opperde dat we onze bucketlistbestemming Schotland ook best met de trein konden bereiken, werd die optie in huize Lok daarom ook niet met gemopper begroet, maar juist met: ‘Leuk, dat gaan we regelen!’

Dus zo geschiedde. Dat een enkele reis Zwolle-Edinburgh ons per trein minstens twaalf uur zou kosten (ter vergelijking: een rechtstreekse vlucht Amsterdam-Johannesburg duurt ook twaalf uur), schrikte me in eerste instantie wel een beetje af. Maar toen ik de route op Google Maps bestudeerde en me probeerde voor te stellen hoe onbeschrijflijk mooi het moest zijn om bijna heel Groot-Brittannië vanuit de trein te bekijken, wist ik het bijna zeker: dit zou de reis van mijn leven worden.

En het wérd de reis van mijn leven. Geen enkel woord komt genoeg in aanmerking om te beschrijven hoe adembenemend prachtig het was om de landstreek langzaam te zien veranderen, om tijdenlang de grillige kustlijn te volgen en vanuit de trein bij de rotsachtige kliffen naar beneden te kunnen kijken, om ineens een ree weg te zien springen, of de uitbundige, kleurrijke bloesem fel te zien afsteken tegen al die honderden tinten groen. (Oké, nu heb ik het toch geprobeerd.) En toen was onze vakantie nog maar net begonnen!

Was onze vijf dagen durende citytrip naar Edinburgh net zo leuk geweest als we het vliegtuig hadden genomen? Ik durf het te betwijfelen. Want hoeveel ik ook van Edinburgh als stad genoten heb (de sfeer, de pubs, de kleine nog onontdekte steegjes, de grote boekhandels, de knusse koffietentjes en kleine bakkerijtjes, de vriendelijkheid van de schotten…); de reis ernaartoe bleef en blijft mijn absolute hoogtepunt. Ik huil best vaak van geluk, maar die dag zeker ook.

De moraal van dit verhaal? Blijf je deze zomer binnen Europa? Neem eens wat vaker de trein. Niet alleen omdat je daarmee je kinderen, kleinkinderen, neefjes, nichtjes of buurkinderen ook nog wat gelukkige jaren zonder gigantische klimaatveranderingen gunt, maar ook omdat het je blik verandert. Omdat het je leven verandert. Daarvan ben ik overtuigd. Echt.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s