Ik wil alleen maar vrij zijn

“Wie ademhaalt, vindt dat niet bijzonder,” zei Jan Terlouw tijdens het Vrijheidscollege dat hij afgelopen maandag gaf in het Dominicanenklooster in Zwolle. “Pas wanneer je in ademnood verkeert, weet je hoe bijzonder ademhalen eigenlijk is.” Ik begreep het direct. Ineens zag ik mezelf weer als jong meisje op de trap zitten. Midden in de nacht, happend naar adem, vechtend tegen de vervloekte astma-aanval die me weer eens te grazen had genomen. Ik ga dood, was het eerste wat ik dacht. Nooit eerder was ik zo bewust met de dood bezig geweest, maar nu wist ik het zeker. Als er niet per direct een wonder zou gebeuren, zou ik hier, halverwege de trap, mijn laatste restje adem uitblazen.

Terlouw koppelde zijn spreuk aan vrijheid. Want: “Pas wanneer je vrijheid hebt moeten ontberen, weet je hoe bijzonder het is.” Daar moest ik even over nadenken. Ook al was mijn ademnood na een halsoverkop ritje naar het ziekenhuis en de juiste medicatie vrij simpel te verhelpen geweest, de angst dat het heel anders had kunnen aflopen, heeft zich die nacht toch diep in mijn hoofd genesteld. Maar heb ik ook zoveel ervaring met een gebrek aan vrijheid? Natuurlijk, ik ben een type dat huilend voor de televisie zit als er een zoveelste bom op Damascus valt. En ik zet me niet voor niets al jaren in voor vluchtelingen. Maar weet ik zelf hoe het voelt om vrijheid te ontberen? Nee, toch?

Of wel? Is het toevallig dat ik mijn generatiegenoten de laatste tijd zo vaak “ik moet zoveel” hoor zeggen? Ik kan niet ontkennen dat ik er zelf gewillig aan meedoe. Ik moet van mezelf fit en gezond blijven en sleur mezelf een halfuur eerder uit bed om te sporten, terwijl ik liever nog even zou blijven liggen. Ik moet zoveel mogelijk tijd met mijn vrienden doorbrengen, ook als ik eigenlijk liever een avondje alleen thuis ben. Ik moet zoveel mogelijk werk aannemen, want ik wil mijn opdrachtgevers niet teleurstellen – en tja, elke nieuwe opdracht betekent toch ook weer een extra factuurtje de deur uit. Om nog maar te zwijgen over het huis dat ik van mezelf schoon moet houden, de tuin die af en toe een beurt moet en de constante drang dat ik me wel zoveel mogelijk voor de maatschappij moet inzetten.

Ik heb niet eens een spiegel nodig om mezelf in de ogen te kijken en te ontdekken dat ik helemaal niet zo vrij ben als ik graag zou willen zijn. En dat doet pijn. Ik hoef maar de krant open te slaan, of de kronieken van mijn opa erbij te pakken om te ontdekken hoe gezegend ik ben dat ik ben wie ik ben, woon waar ik woon en doe wat ik doe. Op Google na is er niemand die in de gaten houdt waar en met wie ik mijn tijd doorbreng. Ik hoef niet bang te zijn dat iemand ineens voor mijn deur staat om me met mijn daden te confronteren. (Die vervelende mannetjes van energiemaatschappijen, die altijd rond etenstijd aanbellen uitgezonderd.) Ik heb mogen trouwen met de man van wie ik houd en doe het werk dat ik het allerliefste doe. Waarom gooi ik al die vrijheden dan zo te grabbel door mezelf zoveel nutteloze dingen op te leggen?

Hoe moeilijk kan het zijn om straks eens extra van mijn kopje koffie te genieten? Om morgen dat taartje te eten zonder me schuldig te voelen dat ik niet gesport heb – maar wel langer heb kunnen slapen? Om een keer een afspraak af te bellen, omdat ik liever even op de bank zit te niksen? Om nee te zeggen tegen die opdrachtgever en eindelijk eens voldoende tijd te nemen voor het schrijven van mijn eigen boek? Om de was gewoon een dagje over te slaan en een keer geen onkruid te wieden? En om dan, tijdens al die vrijheden, eens volkomen stil te staan bij al die mensen voor wie zo’n leven niet  zo vanzelfsprekend is? Ik ga het in ieder geval proberen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s