Alle perken te buiten gaan

Mijn werkkamer kijkt uit op de tuin. Een vijftig meter lange, goed verborgen groenstrook in het centrum van Zwolle. Wanneer de pruimenboom niet in bloei staat en de hazelaar van de buren zijn blaadjes laat vallen, heb ik zicht op een kerktoren die, as we speak, wordt omgebouwd tot appartementencomplex. Maar bij het krieken van de lente en het opkomende groen, verandert mijn rustgevende uitzicht in een onrustig perspectief. Want die tuin, oh die tuin. Buitenstaanders vallen om van verbazing als ze horen dat er zich achter ons huis een heus stadspark bevindt. Maar hoe langer we hier wonen, hoe meer we ontdekken dat de tuin waar we bij aankoop nog als een blok voor vielen, ook een blok aan ons been blijkt te zijn. Oh, ideeën voor de tuin zijn er – vooral bij mij – te over. Maar ideeën vragen uitwerking  en uitwerking vraagt om onderhoud. En in dat laatste geval ontbreek het me nog wel eens aan discipline.

In mijn eigen leven is het eigenlijk niet anders. Ik kan enorm genieten van de vergezichten die mijn leven me te bieden heeft. Mijn hoofd loopt over van de plannen, de dromen, de dingen die ik nog wel doen. Bucketlist? Ik heb er niet één, maar minstens tien. Maar zodra ik me realiseer dat morgen ook de toekomst is, maakt de paniek zich van me meester. Het uitzicht op de toekomst lijkt eindeloos, maar zolang ik de boel niet onderhoud, verandert mijn de weidse oase in mijn hoofd zich in een woekerend onkruid, dat met geen kapmes te bestrijden is.

Wat de tuin betreft lukt het me aardig. Elke keer wanneer ik zin heb, doe ik een beetje. Bloembedden zaaien, de bezem over het terras, een moestuin aanleggen. En heb ik een keer geen puf, of zit het weer tegen? Dan is er morgen weer een dag. Maar bij mijn eigen toekomst heb ik die rust nog niet gevonden. Ik kan me er moeilijk bij neerleggen als iets niet direct lukt. Dat ik slechts vijf pagina’s van mijn boek heb geschreven in plaats van de tien die ik van plan was, blijft nog dagenlang aan me knagen. Dat ik nu al acht maanden in deze stad woon en nog steeds niet bij dat leuke restaurantje heb gegeten, kan ik nog steeds niet helemaal verkroppen. Om nog maar te zwijgen over de reis die ik al zolang wil maken, maar die nog steeds niet op de (nabije) planning staat.

Toegegeven: ik ben behoorlijk impulsief en heb het liefst dat alles me komt aanwaaien. Biedt iemand me aan om de komende weken een cursus Italiaans te volgen in een toffe Italiaanse stad? Ik ga wel. Maar wanneer ik bedenk dat ik die cursus natuurlijk ook zelf kan regelen, zie ik ineens allemaal leeuwen en beren op de weg en weinig gaten in mijn agenda. Natuurlijk weet ik dat ik inmiddels genoeg uitgeverijen in mijn maillist heb om mijn manuscript naar toe te sturen. Maar het zou toch wel erg handig zijn als ze me zelf even zouden bellen met de boodschap dat ik de ontdekking van de eeuw ben, dan hoef ik die eventuele afwijzing en bakken vol kritiek in ieder geval niet zelf te incasseren…

Ergens lijkt het me heerlijk als mijn tuin uit zichzelf altijd in volle bloei zou staan, zodat ik alleen maar vanachter het raam naar het mooie uitzicht hoef te kijken. Maar tegelijkertijd wil ik zelf met mijn vingers in de modder wroeten, omdat het mijn tuin is en ik er pas echt voldoening uit haal als ik het zelf voor elkaar heb gekregen. Zelfs al weet ik dat ik echt niet altijd sta te juichen en te springen als ik weer eens een hele zaterdag kwijt ben aan snoeiwerk. Zeker niet wanneer ik ook in het café de krant had kunnen lezen of drie taarten had kunnen bakken.

Vaak probeer ik mijn toekomst ook maar als mijn tuin te zien. Hard werken loont, ook al vraagt het een hoop van mijn spaarzame tijd en mijn geduld. Want stiekem heb ik al een hele hoop voor elkaar gekregen, juist door ook af en toe wat achterstallig onderhoud aan te pakken. Ja, ik wil nog heel veel mooie reizen maken, maar ik heb er ook al een hoop gemaakt. Ik wil graag minstens tien pagina’s per dag aan mijn nieuwe boek schrijven, maar elk woord dat ik neerschrijf is er toch weer één. En wilde ik niet dolgraag eens in mijn leven bij die grote nieuwsomroep werken? Dat was me nooit gelukt als ik die doodenge sollicitatieperiode niet had doorlopen.

Zo zijn er nog honderden dingen die ik ooit op mijn to-dolijstje had staan, maar die ik inmiddels allemaal heb kunnen afstrepen. Puur door het feit dat ik er keihard aan gewerkt heb en mijn tuintje daarna langzaam maar zeker steeds meer tot bloei zag komen. Ach, ik ken mezelf. Er zullen vast ook nog honderden dingen aan dat lijstje worden toegevoegd. En nog elke dag zal ik bang zijn dat ik ze nooit allemaal kan afstrepen. Dat dat een reële kans is, daar denk ik liever niet over na. Maar al zou ik het liefste willen dat alles me in de schoot werd geworpen; van een potje hard werken ben ik ook niet vies. Misschien moet ik maar eens met de tuin beginnen.

Een gedachte over “Alle perken te buiten gaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s