Het spoor naar huis

Een jaar geleden was ik in de rouw. Nadat ik twaalf maanden voor een van de leukste organisaties van Nederland had mogen werken, kwam er een einde aan mijn contract. Zulke rouwperiodes had ik eerder meegemaakt. Als kind van deze flexgeneratie heb ik al heel wat werkplekken op mijn cv staan. Steeds wanneer ik ergens mijn draai had gevonden, kwam het onvermijdelijke gesprek: ‘je doet fantastisch werk, maar…’ En elke keer deed het pijn. Vorig jaar misschien nog wel het meest van allemaal. 

Het had verlammend kunnen werken, zo’n zoveelste afwijzing. Ik herinner me van eerdere keren dat ik echt een paar weken huilend thuis heb gezeten, omdat afscheid nemen te veel pijn deed. Maar deze keer besloot ik het anders aan te pakken. Aangemoedigd door mijn toenmalige leidinggevende schreef ik, zodra mijn eindgesprek achter de rug was, een enorme stapel sollicitatiebrieven, die ik opstuurde naar elke mogelijke nieuwe werkgever die op mijn wishlist stond. Ik wist immers maar nooit wat de toekomst voor me in petto had.

ext (1)Van de vijfentwintig brieven die ik verstuurde, kreeg ik slechts één reactie. Maar die ene reactie zette mijn wereld volledig op zijn kop. Een paar mailtjes en een telefoongesprekje later, deed zich een mogelijkheid voor waar ik zelf nooit over had nagedacht. Of ik weleens had overwogen om als freelancer aan de slag te gaan. En hoe goed beheerste ik mijn talen? Want ze waren nog op zoek naar een romanvertaler. Op de eerste vraag had ik een luid en duidelijk antwoord: nee, die optie had ik tijdens mijn studie aan de School voor Journalistiek al afgeschoten. Eenzaam en alleen op een thuiskantoortje zitten zwoegen, zonder vast inkomen? Mij niet gezien.

Maar de tweede vraag bracht me aan het wankelen. Romanvertaler, ik? Zou dat kunnen? Ja, ik had er stiekem weleens van gedroomd. Wilde ik als kind niet al schrijver worden? En ben je als vertaler niet ook een soort schrijver? Bij een roman vertalen komt immers meer kijken dan her en der wat woordenboeken raadplegen. En oké, jouw naam staat dan wel niet op de omslag van het boek, maar je wordt wél vermeld. Dat wat daar in de winkels komt te liggen is wel jóuw product.

Ik ben nooit goed in gymnastiek geweest, maar ineens zat ik in spagaat. Woog mijn resolute weigering om ooit voor mezelf te beginnen echt zwaarder dan de wens die ik had om mijn dromen uit te laten komen? Ik merkte dat ik stiekem al ging dromen van dat boek. Hoe zou het voelen om een boekhandel binnen te lopen en ‘mijn’ werk daar te zien liggen? Durfde ik mijn zekerheden op te geven om dat gevoel te mogen ervaren?

Uiteindelijk durfde ik het. Gelukkig maar. Want dat boek ligt inmiddels in de winkels en nummer twee, drie en vier zijn al volop in de maak. Nog steeds rouw ik af en toe om de werkplek die ik heb moeten achterlaten. Maar wanneer ik eenzaam en alleen op mijn werkkamertje zit, omgeven door woordenboeken en tientallen aantekeningen, ben ik intens gelukkig. Hoeveel zekerheden ik ook heb opgegeven, ik heb er één voor teruggekregen: de zekerheid dat ik nu doe wat ik het allerliefste doe. Ik ben op veel plekken een graag geziene gast geweest, maar nu, vandaag, ben ik thuis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s