Dikzak

“Hé, dikzak!” riep het vriendje van een van mijn vriendinnen me na. Ik zat in groep acht en puberde al een flink aantal jaren. Mijn ouders waren te oud en mijn lijf te harig. Maar over het formaat van mijn lichaam had ik me, tot dan toe, nog nooit zorgen gemaakt. Ik vond het juist wel stoer dat ik nu eindelijk de kleren van mijn zussen kon lenen en ook bij de C&A en de Hennes & Mauritz mocht shoppen, in plaats van op de kinderafdeling van de Kien. Ik wilde dolgraag een volwassen vrouw worden.

Huilend kwam ik die middag thuis. Mijn grote broer was zo boos, dat hij de desbetreffende jongen opzocht, hem uitfoeterde en verbood om ooit nog bij mij in de buurt te komen. Voor zover ik weet heeft hij zich daar aardig aan gehouden, want ik heb sindsdien nooit meer iets van hem vernomen. Maar het kwaad was al geschied. Zijn woorden hadden zich in mijn hoofd genesteld als een niet te opereren gezwel. Dikzak. Dikzak. Dikzak.

Ik ben inmiddels ruim vijftien jaar ouder en heel wat levenservaringen en gewichtsschommelingen rijker. Maar nog elke dag als ik in de spiegel kijk, kijkt dat twaalfjarige meisje terug. Bij elke hap taart die ik neem, of elk frietje dat ik in mijn mond steek, hoor ik de woorden van dat vriendje door mijn hoofd galmen. Dikzak. En er is geen lage BMI of kleine kledingmaat die me daarvan af kan helpen.

Stiekem weet ik best dat ik niet dik ben. (“Erica Terpstra, dié is dik,” zegt mijn moeder steevast. En ik vind Erica dus echt hartstikke leuk.) Mijn pubervet is gesmolten en voor mijn gewicht zou de gemiddelde fitgirl een moord doen. Maar toch blijf ik het idee houden dat ik me suf moet sporten en zo caloriearm mogelijk moet eten om het stemmetje in mijn hoofd de mond te snoeren.

Nu houd ik best van sport, maar dan vooral als ik op de bank zit te kijken hoe anderen het werk doen. En dan het liefst met een een biertje of een kop warme chocolademelk – mét slagroom. En ik houd echt van gezond eten, maar ik bak ook graag enorme stapeltaarten met liters botercrème. Ik sta met liefde zoveel mogelijk groente te snijden voor een rijkgevulde salade. Maar ik ben ook dol op dat patatje speciaal als ik een kater heb, of te moe ben om te koken.

Het is een ziekte, las ik onlangs in een column van een bekende Nederlandse toneelactrice. Wie lijdt aan Body Dysmorphic Disorder heeft een extreem afwijkend beeld van zijn eigen lichaam. Met verregaande gevolgen. En ik vrees dat ik een patiënt ben. Kennelijk kan één verkeerde, onbedoelde opmerking van een twaalfjarig puberjongetje leiden tot een stoornis in de lichaamsbeleving. Hij moest eens weten.

Soms verbaast het me dat ik vooral gefixeerd ben op de onzekere puber-Gerda. Want om heel eerlijk te zijn was mijn leven als twaalfjarige echt hartstikke leuk. Ik had een enorme vriendinnengroep, ik schreef toen al boeken en toneelstukken, ik las de bibliotheek uit, ik voetbalde in de schoolpauzes, ik ging voor het eerst op vakantie buiten Nederland. Ik leerde appeltaarten bakken van mijn moeder en ging stiekem met mijn zus naar de bioscoop. Mijn leven was één grote speeltuin.

Omarm je twaalfjarige zelf, was de opdracht die ik mezelf gaf toen ik deze zomer terugkwam van vakantie. Je hoeft de weegschaal niet weg te gooien, niet te te stoppen met sporten en je kookboeken over the healthy kitchen hoeven ook niet bij het oud papier. Nee, ga gewoon de dingen doen die je als twaalfjarige ook deed. Lezen, schrijven, reizen, afspreken met vrienden, ontdekken, genieten. En als je daarbij de behoefte voelt om een rijstwafel met hummus te eten, geen probleem. Maar wanneer je ongemerkt een zak M&M’s wegwerkt als je verdiept bent in een spannend boek, geniet er dan van.

Soms steekt het stemmetje nog de kop op. Dan zie ik het vriendje van mijn vriendin weer langsfietsen, lelijke opmerkingen roepend. En acuut voel ik dan de neiging opkomen om bij mijn man te checken of ik écht niet dik ben. Maar als ik een uur later aan een boekvertaling zit te werken en weer ontdek hoe leuk ik schrijven eigenlijk vind, kan ik mijn geluk niet op. De twaalfjarige Gerda had nooit durven dromen dat dít, elke dag lezen en schrijven, over vijftien jaar echt haar werk zou zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s